Sytuacja Kościoła Okres spokojnej rewolucji zbiegł się z II Soborem Watykańskim, co postawiło Kościół quebecki w zupełnie nowej sytuacji. Zarówno reformy wewnątrz Kościoła, jak i w samym Quebecu w zdecydowany sposób wpłynęły na rolę religii. Społeczna modernizacja przyczyniła się do otwarcia na nowe ideologie i style życia, co zapoczątkowało odpływ wiernych z Kościoła na niespotykaną wcześniej skalę. W ciągu dekady olbrzymia część wiernych zaprzestała praktyk religijnych i finansowania swych parafii. Mieszkańcy Quebecu, uchodzący wcześniej za jedno z najbardziej katolickich społeczeństw na świecie, w bardzo szybkim tempie ulegli daleko idącej sekularyzacji. Uaktywniły się m.in. wyraźne ruchy antyklerykalne. Doprowadziło to do zubożenia i bankructwa licznych parafii, także na prowincji. Zapoczątkowało to gwałtowny spadek powołań kapłańskich i zakonnych oraz rezygnację z tej posługi wielu duchownych. Nastąpiła również desakralizacja życia rodzinnego, wprowadzono m.in. śluby cywilne i rozwody, zniesiono kary za kontakty homoseksualne, zliberalizowano prawo do aborcji i upowszechniły się alternatywne formy rodziny, takie jak kohabitacja. Nastąpił też spadek dzietności quebeckich rodzin. Kościół nie zajął jednego stanowiska wobec spokojnej rewolucji. Tradycjonaliści, jak np.