Autor anominowych Listów Juniusa nazwał go nawet „zdrajcą”.
Wedderburn był wielkim zwolennikiem siłowego rozwiązania konfliktu w amerykańskich koloniach. W czerwcu 1778 r. otrzymał stanowisko prokuratora generalnego. W czerwcu 1780 r. otrzymał tytuł 1. barona Loughborough i zasiadł w Izbie Lordów. Otrzymał także stanowisko przewodniczącego Sądu Spraw Pospolitych. W koalicyjnym gabinecie Portlanda w 1783 r., kiedy urząd lorda kanclerza był sprawowany komisyjnie, Loughborough należał do najważniejszych lordów komisarzy Wielkiej Pieczęci. Przez kolejne lata był uznawany za czołowego polityka wigowskiej opozycji w Izbie Lordów.
W obliczu wydarzeń rewolucji francuskiej doszło na początku lat 90. do rozłamu wewnątrz partii wigów. Część działaczy, z Charlesem Jamesem Foxem na czele, pozostała w opozycji, ale większość, obawiając się narastającego radykalizmu rewolucji, poparła rząd Williama Pitta Młodszego. Wśród nich znalazł się także Loughborough, który opuścił partię wigów w 1792 r. W styczniu 1793 r. został Lordem Kanclerzem i pozostał na tym stanowisku do upadku gabinetu w 1801 r.