Wyzwoleniec zwany nieformalnie Latynem juniańskim (od ustawy Iunia Norbana) po śmierci był traktowany tak, jakby nadal był niewolnikiem, jego majątek wracał do właściciela jako peculiumGaius, ks. III, 55 - 71. Justynian uprościł tryb wyzwalania i ujednolicił stanowisko prawne wyzwoleńców, zachowując prawo patronatu.
Ograniczenia wyzwoleń wprowadziły lex Fufia Caninia i lex Aelia Sentia. Wyzwoleńców obejmowały różne ograniczenia, np. zakaz małżeństw z osobami stanu senatorskiego. Niewolnicy karani za ciężkie przestępstwo lub używani do walk cyrkowych w razie wyzwolenia zaliczani byli do kategorii peregrini dedictii. Wyzwoleńcy cesarscy mogli pełnić faktycznie znaczącą rolę, np. Marcus Aurelius Cleander za czasów Kommodusa.
Przypisy
Bibliografia Kazimierz Kolańczyk, Prawo rzymskie 1972 i późniejsze wydania Wiesław Litewski, Rzymskie prawo prywatne 1990 i późniejsze wydania Witold Wołodkiewicz, Maria Zabłocka Prawo rzymskie. Instytucje 1996
Kategoria:Personae Kategoria:Prawo rzymskie Kategoria:Prawo w średniowieczu