Pochwalał jednocześnie lojalność monarchii habsburskiej oraz działalność narodową wykraczającą poza próby zachowania języka polskiego.
Badacze zwracają uwagę, że Był jedynym wśród pisarzy ludowych na Śląsku, który nie publikował swych utworów w gazetach, a wydawał je w formie samodzielnych zwartych publikacji.
Prowadził głównie żywot wędrowca, szukając na jarmarkach i odpustach okazji do sprzedania swoich ziół i tomików wierszy. Jeszcze po wybuchu II wojny światowej wędrował z Gumien, gdzie w tym czasie najczęściej mieszkał, w okolice Goleszowa i Trzyńca. Zmarł w czasie jednej z takich wędrówek w Ogrodzonej, gdzie zatrzymał się u jednego z gospodarzy.
Tomiki Jerzy Brudny napisał kilkanaście tomików, wśród nich: Pociecha w utrapieniu. Na zasadzie Pisma świętego w 11 wierszach ułożył... (1903) Utwierdzenie w wierze, ułożył w pieśniach, w wierszach, w historii i w powiastkach... (1904) Głosy wołające do Boga. Śpiewy i powieści (1905) Dzieci wołające w kościele. Pieśni, wiersze, rozprawa i powieści (1906) Głosy kościelne. Wiersze, rozprawa, powiastki (1909) Pieśni o założeniu kościoła Jezusowego w Cieszynie z łaski Bożej danego. Ku uczczeniu radosnej pamiątki 200-letniego istnienia zboru, tej matki zborów śląskich i austriackich (1909) Ewangelik.