W latach 1955–1960 był nauczycielem w IV Liceum Ogólnokształcącym w Gdyni i jednocześnie asystentem kontraktowym w Katedrze Historii Literatury Polskiej Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Gdańsku. W 1960 przeszedł na stałe zatrudnienie na uczelni jako starszy asystent. Prowadził zajęcia z literatury staropolskiej, oświeceniowej i powszechnej. Przez pewien czas pełnił funkcję sekretarza komitetu uczelnianego PZPR, a także z ramienia grupy młodych pracowników wchodził w skład senatu uczelni. Pracę doktorską Oratorstwo polityczne na forum Sejmu Czteroletniego. Rekonesans przygotował pod kierunkiem prof. Bronisława Nadolskiego i obronił w czerwcu 1966. Od października 1966 był adiunktem w Katedrze Historii Literatury Polskiej gdańskiej WSP (po utworzeniu Uniwersytetu Gdańskiego w 1970 – w Zakładzie Historii Literatury Polskiej).

Polskie oratorstwo doby oświeceniowej stanowiło główny przedmiot zainteresowań badawczych Krakowskiego. W swoich badaniach nie ograniczał się do analizy filologicznej wystąpień oratorskich, ale starał się uwzględniać takie elementy, jak gest, modulacja, odbiór ze strony słuchaczy. Pionierski charakter tych prac wskazywał m.in. Mieczysław Klimowicz (recenzja w "Pamiętniku Literackim", 1971, zeszyt 3).