Oni też dysponowali tymi dochodami, mogli samodzielnie podejmować decyzje finansowe, a jedyną formą nadzoru nad ich poczynaniami był obowiązek składania raz do roku relacji o stanie majątkowym bractwa.
Do połowy XVI stulecia w Krakowie powstało siedem bractw, z których cztery związane były z kościołami parafialnymi, trzy zaś z klasztorami. W XV wieku miasto podzielono na pięć okręgów administracji terytorialnej; parafia Mariacka była z nich najliczniejsza, na jej terenie działały aż trzy bractwa. Członkowie bractw krakowskich do XIV wieku, jak wynika ze źródeł, pochodzili z dość zamożnych warstw społecznych, byli to rzemieślnicy, wójtowie, a także członkowie ich rodzin. Brak dostatecznych informacji w dokumentach sprawia, iż nie wiadomo, kiedy bractwa otworzyły się dla najuboższych mieszkańców miasta, wiadomo natomiast, że udzielano zapomogi biednym członkom. Regulamin przewidywał bowiem przyznanie ubogim braciom pewnej kwoty pieniędzy na zaspokojenie pierwszych potrzeb życiowych. Jednak wsparcie to miało charakter sporadyczny.
Kategoria:Ruchy katolickie