Od 1915 działała w Polskiej Organizacji Wojskowej. Brała czynny udział w przejęciu od Niemców Szpitala Ujazdowskiego w listopadzie 1918, następnie wyjechała na front jako sanitariuszka. Początkowo służyła jako kapral podlekarz w 4 pułku piechoty Legionów, a od września 1919 jako lekarz III baonu tego pułku, wraz z którym uczestniczyła we wszystkich walkach. W kwietniu 1920 została lekarzem 605 szpitala polowego. Walczyła w wojnie polsko-bolszewickiej, m.in. pod Hrubieszowem w sierpniu 1920. Za postawę wykazaną podczas wojny otrzymała Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari, a we wniosku o jego nadanie, napisano m.in.:Kilka dni później została zwolniona. W październiku 1920 została ranna w bitwie pod Mołodecznem.
W marcu 1921 w odpowiedzi na apel Departamentu Sanitarnego zgłosiła się do służby medycznej powstańcom śląskim. W pierwszej połowie 1921 działała w komisjach plebiscytowych. W czasie III powstania śląskiego walczyła, jako lekarz II batalionu 8 Tarnogórskiego Pułku Piechoty.