W listopadzie 1939 r. powrócił do Siedlec, gdzie rozpoczął działalność w konspiracji. Z kadry byłego 22 pp zorganizował grupę konspiracyjną, podporządkowując ją Polskiej Organizacji Zbrojnej, w 1942 r. scalonej z AK. Poszukiwany przez Gestapo, ukrywał się pod Siedlcami, a potem w Warszawie, gdzie był wykładowcą w tajnej podchorążówce na Ochocie. 7 grudnia 1943 uczestniczył w Czesławicach (na Lubelszczyźnie) w wysadzaniu pociągu wiozącego SS na front. Przed wybuchem powstania warszawskiego w 1944 wysłany poza teren stolicy. W lipcu 1944 dopełnił obowiązku rejestracji w Rejonowej Komendzie Uzupełnień w Siedlcach, ukrywając swoją służbę w Armii Krajowej.
W listopadzie 1944 zmobilizowany do służby w ludowym Wojsku Polskim i przydzielony do Sztabu Głównego WP we Włochach pod Warszawą na stanowisko szefa Wydziału II w Oddziale I Organizacyjno-Mobilizacyjnym. Zweryfikowany w stopniu majora, . W 1946 r. uczestniczył w pracach Komisji do obliczenia strat i kosztów poniesionych przez Wojsko Polskie w wojnie z Niemcami w roku 1939–1945 za co odznaczony został Złotym Krzyżem Zasługi. W 1949 przeszedł w stan spoczynku i po zwolnieniu z wojska podjął pracę w Generalnej Dyrekcji „Film Polski”.