Przed pójściem do walki żołnierze przysięgali przed duchownymi, którzy byli przydzieleni do każdego takiego oddziału (ogółem ok. 2 tys. pastorów protestanckich i ok. 1,5 tys. duchownych prawosławnych), na wierność Św. Krzyża i Biblii. Na mundurach po lewej stronie nosili oni naszywane białe krzyże. Występowały one też na czapkach. Uzbrojeni byli w nowe karabiny produkcji amerykańskiej. Każdy oddział nosił imię świętego, np. Drużyna św. Aleksandra Newskiego, czy św. Hermogenusa. Drużyny Św. Krzyża mogły wchodzić w skład regularnych batalionów, pułków i dywizji wojsk białych, ale jako samodzielne oddziały wojskowe.
Obok Drużyn Św. Krzyża były formowane też Drużyny Zielonego Sztandaru, składające się z muzułmanów zamieszkujących Rosję. Ich religijnym patronem został duchowny Wasilij W. Pokrowski. Żołnierze tych oddziałów nosili na rękawach mundurów naszywkę w kolorze zielonym z białym półksiężycem.
Żołnierze Drużyn Św. Krzyża i Zielonego Sztandaru byli odznaczani – oprócz istniejących odznaczeń wojskowych – specjalnie dla nich powołanym Znakiem Drużyn Św. Krzyża. Był to srebrny lub brązowy medal o kształcie okrągłym z krzyżem pośrodku i napisem Сим победиши.