Po przebudowie „Aquila” wyglądała jak lotniskowiec, czyli miała pokład lotniczy na górze i nadbudówkę po prawej burcie, za nadbudówką znajdował się potężny komin dorównujący wielkością kominom zamontowanych na amerykańskich lotniskowcach typu Lexington. Pokład startowy miał na rufie nawis charakterystyczny dla brytyjskich lotniskowców z tamtego okresu. Lotniskowiec miał 1 hangar, do którego można się było dostać za pomocą 2 wind lotniczych. Okręt posiadał na dziobie 2 niemieckie katapulty, które umożliwiały start samolotów z pokładu. Siłownia okrętowa złożona z 4 zespołów turbin i 8 kotłów została zabrana z planowanych lekkich krążowników „Cornelio Silla” i „Paolo Emilio”. Łączna moc wynosiła 151 000 koni mechanicznych. Moc ta miała pozwolić na osiągnięcie 30 węzłów. Zasięg „Aquili” wynosił 5500 mil morskich przy prędkości 18 węzłów. Lotniskowiec otrzymał prowizoryczne zabezpieczenia. Burty zostały wypełnione 60 cm warstwą mieszanki betonowej, która znajdowała się w dobudowanych do burt bąblach. Podobnie uczyniono z powiększoną stępką podwodną, w którą wlano cement dla poprawienia stateczności.