chleb z niego czarny, lecz dobry.
Pierwsze wzmianki o krzycy umieszczone są w tekstach Syreniusza (XVI wiek). Jej dokładny opis sporządził ksiądz-przyrodnik Jan Krzysztof Kluk w XVIII wieku. Nazywał krzycę żytem norweskim lub szwedzkim. W Polsce uprawiana była do dwudziestolecia międzywojennego w Beskidzie Małym, przede wszystkim z przeznaczeniem na paszę dla zwierząt gospodarskich. Obecnie spotykana jest głównie na terenie Podhala, Kujaw i Pomorza, jako zboże paszowe, a na Lubelszczyźnie, jako produkt ekologiczny do wytwarzania mąki pełnoziarnistejPaweł Ochman, Dominik Orłowski, Pradawne zboża wracaja na nasze stoły, w: Smak i Tradycja, nr 44/2024, s. 62.
Krzyca jest odporna na trudne warunki atmosferyczne. Może rosnąć na glebach ubogich odżywczo. Ziarno jest bogate w jod, magnez, fosfor oraz fitoestrogeny. Nadaje się do przyrządzania pieczywa, naleśników, makaronów, pierogów, słodkich ciast i regionalnych klusek orawskich.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Wiechlinowate