Ideą pianina cyfrowego było zaś jak najdokładniejsze odwzorowanie dźwięku, stąd stosowano wiele generatorów i modulatorów fali dźwiękowej, a z czasem zaczęto wykorzystywać nagrane próbki wprowadzane do pamięci urządzenia, oraz modele fizyczne opisujące np. czas czy głośność drgania struny. Mimo że coraz więcej keyboardów bazuje na dźwięku odtwarzanym z próbek, niemal wszystkie posiadają lekką plastikową obudowę i relatywnie małe wbudowane głośniki, natomiast pianina cyfrowe, z wyjątkiem najtańszych modeli, są wyposażone w masywną obudowę z materiałów drewnopochodnych oraz bardziej zaawansowany, często wielodrożny, system głośników. Pozwala to na wierniejsze odtwarzanie dźwięku naśladowanego oryginalnego instrumentu.
Większość pianin cyfrowych ma funkcjonalność mniejszą od keyboardów (brak automatycznego akompaniamentu, sekwencera itp.). Najprostsze modele mają tylko możliwość wyboru spośród kilku dostępnych zestawów próbek, pobranych z kilku instrumentów i w różnych warunkach akustycznych (kilka fortepianów, pianin, czasami klawesyn lub wybrane brzmienie organowe) oraz regulację głośności. Dzięki temu posiadają dość zachowawczy wygląd, pozbawiony świecących wskaźników, ekranów, dużej liczby przycisków.