od samego początku przebiegało z oporami. Zwłaszcza że 12. Dywizja Piechoty, która miała zgodnie z wydanym rozkazem przekazać organizowanemu oddziałowi do 11 listopada 1945 2176 ludzi, w tym 76 oficerów i 500 podoficerów, nie wywiązała się z nałożonego na nią zadania. W wyniku czego 1 listopada 1945 oddział liczył zaledwie 139 ludzi, w tym 135 oficerów i 4 podoficerów. Dopiero w dniach 8–9 listopada 1945 z 12. Dywizji Piechoty przybyło 688 ludzi, w tym 20 podoficerów. Mimo takiego stanu rzeczy dowódca oddziału ppłk Sergiusz Czesnakow rozkazem organizacyjnym nr 1 z 9 listopada 1945 nakazał zorganizowanie dwóch komend odcinków nr 11. i 12. oraz ich wyjście tego samego dnia na odcinek ochraniany przez 43. pp 12. DP Kostrzyn–Gryfino. Zorganizowane pospiesznie Komendy Odcinków WOP nr 11. i 12. wraz ze skompletowanymi załogami strażnic tego samego dnia wyszły ze Szczecina i 10 listopada 1945 przejęły ochronę granicy od 43. pp 12. DP.