Historia Pierwsze próby napędu hybrydowego przedsięwzięto w radzieckim GIRD i w 1933 wystrzelono rakietę testową GIRD-9 w której użyto benzyny w formie żelu i płynnego tlenu. Zaprojektowana do osiągnięcia wysokości 5 km rakieta wzniosła się tylko na pół kilometra z powodu usterki technicznej. W latach 1937–1939 w Niemczech prowadzono prace nad rakietami napędzanymi węglem i tlenkiem diazotu oraz grafitem i płynnym tlenem. W pracach brał udział Hermann Oberth. W USA w latach 1938 – 1956 prace nad silnikiem hybrydowym prowadziły Pacific Rocket Society (używając drewna i płynnego tlenu) oraz California Rocket Society (używając węgla i gazowego tlenu) oraz General Electric (z użyciem polietylenu i nadtlenku wodoru). Od lat 60 w USA i Europie konstruowano niewielkie silniki hybrydowe, niektóre z nich wykorzystywano do napędzania pocisków i rakiet sondażowych. SpaceShipOne, którego pierwszy lot odbył się w 2003 roku był pierwszym tak dużym pojazdem wykorzystującym silnik hybrydowy (używający tlenku diazotu oraz uwodornionego polibutadienu). Silniki większe i mocniejsze były opracowane i testowane lecz nie zostały użyte w pojazdach.
Przypisy
Kategoria:Silniki rakietowe