Pochodzenie nazwy Nazwa pochodzi od rzeczownika zagórze, oznaczającego „miejsce położone za górą”K. Rymut, Nazwy miast Polski, Ossolineum 1987, s. 274.. W XIV i XV wieku nazwa wykazywała nieustaloną formę. Świadczą o tym zapisy: de Zagoricz (1379 r.), Zagorze (1389 r.), Zagorzicze (1437 r.) i Zagorze (1470–1480).
Historia XI-XII w. – na Starym Zagórzu funkcjonuje osada produkcyjna – huta srebra i ołowiu. XII–XIII w. – pierwsze wzmianki o osadzie w miejscu Zagórza. 2 poł. XIV w. – właścicielami wsi byli bracia Mikołaj i Czader z rodu Gryfitów. XV w. – osada stała się własnością Jana Zagórskiego. 1666 r. – własność rodziny Mieroszewskich, nabyte przez starostę siewierskiego Krzysztofa Mieroszewskiego herbu Ślepowron. 1864 r. – Zagórze stało się własnością Gustawa von Kramsta i jego spadkobierców, a następnie kapitału francuskiego tworzącego Towarzystwo Kopalń i Zakładów Hutniczych Sosnowieckich. 1 czerwca 1939 r. – uruchomiono pierwsze połączenie autobusowe na trasie Śródmieście Sosnowca – Dąbrowa Górnicza. 15 lipca 1959 r. – nieudana próba zamachu na I sekretarza KC KPZR Nikitę Chruszczowa. 3 grudnia 1961 r. – nieudana próba zamachu na I sekretarza KC PZPR Władysława Gomułkę przy ówczesnej ul. Krakowskiej (później PKWN, dziś Szymanowskiego).