Główne założenie tłumaczące tę lukę w kodeksie jest przypuszczenie, że podczas pisania manuskryptu, twórczość Paola da Firenze była po prostu niekompletna, a w roku 1409 w ogóle nie było go we Florencji.
Kodeks najprawdopodobniej spisywany był w bazylice Santa Maria degli Angeli w latach 1410–1415. Później był w posiadaniu organisty Antonia Squarcialupiego (stąd zapewne nazwa manuskryptu) mniej więcej w połowie XV wieku. Przed śmiercią przekazał go swojemu siostrzeńcowi, a ten oddał w ręce właścicielowi majątku Giuliano di Lorenzo de' Medici. W okolicach XVI wieku został przekazany do biblioteki Palatina, a od XVIII wieku stoi w gablocie Biblioteki Medicea Laurenziana i do dziś można go tam oglądać.
Na pierwszej stronie widnieje złoto-czerwono-niebiesko-fioletowy napis: "Ta księga jest własnością Antonia di Bartolomeo Squarcialupi, organisty katedry Santa Maria del Fiore".
W Kodeksie znajdują się utwory głównie w formie ballaty, madrygału i cacci. Jest ich tam w sumie ponad 350 i datowane są na okres od 1340–1415. Zbliżonym do kodeksu Squarcialupi jest tzw. Kodeks Rossi, spisany w latach 1350–1370, rozprawiający o muzyce kompozytorów wcześniejszych. Kodeks Rossi jest jednak krótszy (zawiera jedynie 37 utworów różnych kompozytorów).
Bibliografia
Kategoria:Dzieła muzyki średniowiecza Kategoria:Manuskrypty z XV wieku