W 1890 roku Instytut uznano za samodzielną katedrę Uniwersytetu Wrocławskiego i państwo odkupiło go od Brucka. Rok później Bruck został profesorem tytularnym. Był również honorowym członkiem Ehrenmitglied des Vereins schlesischer Zahnärzte i otrzymał kilka wysokich odznaczeń państwowych.
W 1895 roku ze względów zdrowotnych Bruck zmuszony był udać się na emeryturę.
Zmarł w 1902 roku, pochowany jest w rodzinnym grobowcu na Starym Cmentarzu Żydowskim we Wrocławiu. Syn Walther Wolfgang Bruck (1872–1937) również wybrał zawód lekarza stomatologa i karierę akademicką.
Dorobek naukowy Poza praktyką lekarską Bruck zajmował się innymi zagadnieniami, m.in. próbował skonstruować przyrząd do oświetlania jam ciała niedostępnych wzrokowi lekarza. W 1867 roku przy pomocy rozgrzanego do białości drucika platynowego chłodzonego usiłował oświetlić wnętrze jamy ustnej pacjenta. W podobny sposób dokonał próby oświetlenia pęcherza moczowego przez wprowadzenie do odbytnicy przyrządu wyposażonego w rozżarzoną pętlę i chłodzonego wodą.