Po śmierci jego córki, Ludwiki Karoliny (1695 r.), żony margrabiego Ludwika Brandenburskiego i palatyna reńskiego Karola III, oraz po długoletnim sporze pomiędzy najpotężniejszymi rodami Rzeczypospolitej (Radziwiłłowie, Sapiehowie) i Rzeszy Niemieckiej (Wittelsbachowie, Hohenzollernowie), księstwo objęła (1732 r.) nieświeska linia rodu Radziwiłłów. W wyniku II rozbioru Rzeczypospolitej (1793 r.) terytorium księstwa weszło w skład Imperium Rosyjskiego. W roku 1845 ostatni właściciel księstwa, ks. Ludwik Sayn-Wittgenstein (mąż Stefanii Radziwiłłówny), sprzedał je rządowi.
Panowie na Księstwie Słuckim I.1395-1398Włodzimierz Olgierdowicz, książę kijowskiII.1398-1454Aleksander (Olelko) Włodzimierzowicz, książę kijowskiIII.1454-1481Michał Olelkowicz, namiestnik Nowogrodu WielkiegoIV.1505-1542Jerzy Olelkowicz-SłuckiV.1542-1560Szymon Olelkowicz-SłuckiVI.1560-1578Jerzy Olelkowicz-Słucki, starosta bobrujskiVII.1578-1586Jerzy Olelkowicz-SłuckiVIII.1586-1600Zofia Olelkowiczówna, święta prawosławnaIX.1600-1620Janusz Radziwiłł, kasztelan wileński, pan na LichtenberguX.1620-1640Krzysztof Radziwiłł (młodszy), hetman wielki litewski, kasztelan i wojewoda wileńskiXI.1640-1669Bogusław Radziwiłł, chorąży wielki litewski, feldmarszałek szwedzki, generalny namiestnik Prus KsiążęcychXII.1669-1695Ludwika Karolina Radziwiłł, księżna