Lufy, podajnik i cylinder blokujący były oddzielnymi częściami zamontowanymi na łożu. Tylne części luf, każda z osobnym zamkiem, oraz mechanizm spustowy mieściły się w cylindrze. Ręczny obrót korby powodował obrót luf, a naboje umieszczone w zasobniku wsuwały się pod swym ciężarem do podajnika. Odpowiedni mechanizm powodował wsuwanie naboju do lufy, ryglowanie jej osobnym zamkiem i strzał, a następnie wyrzucenie łuski z lufy. Podczas jednego obrotu korby każda lufa oddawała jeden strzał.
W 1865 roku karabin został ulepszony poprzez zmodernizowanie zamka i zastosowanie nabojów scalonych bocznego zapłonu.
Od lat 80 XIX wieku, nastąpił zmierzch ręcznie napędzanych kartaczownic, po pojawieniu się pierwszych udanych karabinów maszynowych wykorzystujących energię odrzutu i/lub energię gazów prochowych automatyzujących cykl pracy broni.
Rozwój pomysłu mały|Działko M61 Vulcan, wykorzystujące system Gatlinga Idea broni wielolufowej odżyła w latach 50 XX wieku w szybkostrzelnych działkach i karabinach lotniczych oraz systemach antyrakietowych stosowanych na okrętach wojennych.