W Digestach Justyniana (D.1,1,6,1), zachowało się ono w takiej formie:
[...] prawem publicznym jest to, które dotyczy ustroju państwa rzymskiego, [prawem] prywatnym to, które dotyczy korzyści jednostek, są bowiem pewne [normy] ogólnie użyteczne, pewne prywatne. Dalej dokonał on podziału prawa prywatnego, pisząc:
Prawo prywatne ma trzy części: składa się bowiem z przepisów prawa naturalnego albo [z przepisów] prawa narodów, albo [z przepisów] prawa obywatelskiego.
rozwijało się w starożytnym Rzymie zdecydowanie szybciej niż , co w efekcie poskutkowało utożsamianiem „prawa” z „prawem prywatnym” (tak np. u żyjącego w II wieku n.e. Gaiusa). Po upadku Imperium, rzymskie prawo prywatne doczekało się przede wszystkim w średniowieczu szerokiej recepcji do systemów prawnych państw europejskich.
Współcześnie Współczesne postrzeganie prawa prywatnego, właściwie nie zmieniło koncepcji rzymskiej. Do gałęzi prawa prywatnego zaliczyć można obecnie: prawo cywilne prawo rodzinne prawo pracy prawo handlowe.
Cechy norm Podmioty Prawo prywatne charakteryzuje równouprawnienie stron stosunków prawnych.