We wrześniu 1938 roku oblatano następny prototyp oznaczony jako Bv 141 V-1, o przeprojektowanym kształcie kabiny. Wszystkie prototypy (w tym ostatni - V-3) napędzane były 9-cylindrowym silnikiem gwiazdowym BMW-132N o mocy 952 KM (700 kW).
Prototyp V3 stał się modelem wyjściowym dla późniejszej wersji produkcyjnej. Załoga była umieszczona w przeszklonej kabinie tak, że pilot leciał samolotem z przodu po lewej stronie, podczas gdy obserwator siedział po jego prawej stronie na ruchomym siedzeniu. W pozycji przedniej siedzenie to umożliwiało obsługę celownika bombowego, a po odchyleniu do tyłu korzystanie z górnego karabinu maszynowego i sprzętu radiowego. Tylny strzelec siedział z tyłu kabiny, gdzie mógł również obsługiwać kamery. Obsługiwał również tylny karabin maszynowy w 360° obrotowym wózku działowym, leżącym na poduszce. Podwozie i klapy były sterowane hydraulicznie. Po schowaniu kółko ogonowe wystawało nieznacznie poniżej statecznika, chroniąc ogon samolotu przed uszkodzeniem nawet podczas awaryjnego lądowania.