W styczniu 1940 r. został zaproszony do obkomu WKP(b), aby znowu przyjąć go do partii. Israiłow przysłał jednak pismo, w którym oskarżył władze sowieckie o niszczenie jego narodu i ogłosił wybuch powstania narodowego na Kaukazie. Podstawowe znaczenie miały dla niego fińskie sukcesy w wojnie z ZSRR, wskazujące, że mały, lecz zdeterminowany naród był w stanie przeciwstawić się potędze sowieckiej. Pierwsze działania powstańców nie przyniosły większych sukcesów, ale już na początku lutego 1940 r. udało im się zająć auły Gałanczoż, Sajasan i Czaberłoj oraz część rejonu szatojewskiego. Broń była zdobywana na rozbitych oddziałach NKWD. Po oczyszczeniu większości górskich obszarów Czeczeno-Inguszetii został zwołany zjazd ludowy w Gałanczoże, na którym ogłoszono utworzenie Tymczasowego Ludowo-Rewolucyjnego Przedstawicielstwa Czeczeno-Inguszetii. Na jego czele stanął Chasan Israiłow. Po ataku wojsk niemieckich na ZSRR w 1941 r. Israiłow wzmógł działania partyzanckie, licząc na wsparcie Niemców. Uważał, że jako wrogowie bolszewizmu, tak jak on, wspomogą kaukaskich partyzantów w oswobodzeniu Kaukazu i wywalczeniu niezależności dla poszczególnych narodów. 28 stycznia 1942 r. powołał konspiracyjną Specjalną Partię Kaukaskich Braci, opowiadającą się za współpracą narodów kaukaskich i utworzeniem kaukaskiej republiki.