Rusa I opanował sytuację i przez długi czas nie dopuszczał do dalszego okrajania terytorium, o czym świadczy inskrypcja na steli okresu Rusy I: „Z moimi dwoma końmi i moim woźnicą, własnymi rękoma opanowałem UrartuF. Thureau-Dangin, Une relation de la huitième campagne de Sargon, Paris 1912, s. 63.. Napis sugeruje, że w 735 roku p.n.e. Rusa I, nie mając za sobą poparcia wojska, zdołał przy pomocy swojego autorytetu zachować jedność Urartu. Na początku swojego panowania musiał też odbudować wiarę Urartyjczyków w potęgę „oręża boga Chaldiego” i zachwiane stosunki z ośrodkiem kultu naczelnego bóstwa Urartu – Musasirem: „Tak mówi Rusa, syn Sarduriego: Urzana, król miasta Ardini, zjawił się przede mną. Wziąłem na siebie zadanie wyżywienia całego jego wojska. Z powodu tej wielkoduszności na rozkaz boga Chaldiego wzniołem na wysokim szlaku kaplice bogom dla dobroczynności Rusy. Urzanę uczyniłem władcą prowincji, posadziłem go w mieście Ardini. W tymże roku ja, Rusa, syn Sarduriego, przybyłem do miasta Ardini. Urzana na wysoki tron swoich przodków-królów mnie posadził... Urzana przed bogami w świątyni bogów przede mną składał ofiary. W tym czasie zbudowałem przy bramie świątynię dla boga Chaldiego, władcy, mieszkanie jego boskości.