Od 23 czerwca 1926 roku został przyjęty ponownie do służby pocztowo-administracyjnej jako referendarz w VIII stopniu służbowym, rok później awansowany do VII stopnia służbowego. Był działaczem Związku Zawodowego Pracowników Poczt, Telefonów i Telegrafów. Został przeniesiony do Gdańska, od 30 października 1931 roku pracował jako referendarz w Dyrekcji Poczty i Telegrafów. Od 1936 roku pełnił funkcję kierownika referatu administracyjnego, a następnie radcy. Od 1 kwietnia 1939 roku pełnił obowiązki dyrektora okręgu. Był członkiem zarządu Gdańskiej Macierzy Szkolnej oraz działaczem Towarzystwa Przyjaciół Nauki i Sztuki. Mieszkał w Gdyni, przy ulicy Orłowskiej 84.
W 1939 roku brał udział w przygotowaniach do obrony Poczty Polskiej w Gdańsku. 1 września 1939 roku wraz z pocztowcami, którzy zostali na noc, wziął udział w obronie placówki. Po podjęciu decyzji o kapitulacji jako najstarszy rangą urzędnik jako pierwszy opuścił budynek z białą flagą, zginął śmiertelnie ugodzony kulą w brzuch. Został pochowany na Cmentarzu na Zaspie.
Był żonaty z pochodzącą z Chorwacji Dragicą-Karoliną Cimburek.