Hydroliza z użyciem ciężkiej wody prowadzi do produktu zawierającego 4 atomy deuteru:
Polimeryzacja Podtlenek węgla ulega spontanicznej polimeryzacji, mogącej przebiegać wybuchowo, z uwolnieniem dużej ilości ciepła (136 kJ/mol). Produktem jest czerwono-czarne amorficzne ciało stałe, zachowujące wzór empiryczny C3O2.
W roku 1960 Erich Ziegler na zjeździe Gesellschaft Deutscher Chemiker zaproponował policykliczną strukturę polimeru (C3O2)n zawierającą skondensowane pierścienie α-pironu (2H-piran-2-onu), co zostało wkrótce potwierdzone w innych laboratoriach, jednak w roku 1984 struktura ta została zakwestionowana. W roku 2004 opublikowane zostały badania rentgenograficzne (C3O2)n w roztworze dowodzące, że związek ten rzeczywiście zawiera jednostki α-pironu, a stopień polimeryzacji wynosi ok. n ≈ 40 (co jest niezgodne z wcześniejszymi wynikami n = 6–8 i wymaga potwierdzenia). Strukturę poli-α-pironu potwierdziły też analizy 13C NMR w ciele stałym. thumb|center|300px|class=skin-invert-image|Poli(podtlenek węgla) z wyróżnionym pierścieniem α-pironu
Przypisy
Kategoria:Tlenki węgla Kategoria:Związki organiczne Kategoria:Bezwodniki kwasów organicznych