W takiej sytuacji wyróżnia się: górną granicę plastyczności (ReH) – maksymalne naprężenie tuż przed początkiem płynięcia, dolną granicę plastyczności (ReL) – minimalne naprężenie w stanie ustalonego płynięcia.
Typowe materiały z wyraźną granicą plastyczności: stal niskowęglowa (np. S235JR, 1.0038), niektóre stopy miedzi i niklu, wyżarzane metale o uporządkowanej strukturze krystalicznej.
Umowna granica plastyczności (Rp) Dla materiałów, które nie mają wyraźnej granicy plastyczności (np. aluminium i jego stopy), stosuje się umowną definicję. Najczęściej używana jest: Rp0,2 – naprężenie, przy którym trwałe odkształcenie osiąga wartość 0,2% długości początkowej próbki (0,002 w skali względnej)PN-EN ISO 6892-1:2020 – Metale – Próba rozciągania – Część 1: Metoda badania w temperaturze pokojowej..
Typowe materiały z umowną granicą plastyczności: stopy aluminium (np. EN AW-6061, EN AW-2024), stal nierdzewna (np. AISI 304, AISI 316), magnez i jego stopy, mosiądz, brąz.