Podczas oblężenia Wrocławia przez Armię Czerwoną w 1945 roku, największe zniszczenia miały miejsce w południowych i zachodnich dzielnicach miasta. Wiele browarów, w tym największy we Wrocławiu, C. Kipke Brauerei AG przy ul. Długiej, zostały zrównane z ziemią. Położony w północno-wschodniej części miasta przedsiębiorstwo Schultheiss-Patzenhofer miało na tym tle wiele szczęścia i zostało tylko nieznacznie uszkodzone. Browar został znacjonalizowany w czerwcu 1945 roku. Przemianowany na Browar Piastowski wznowił produkcję już w październiku tego samego roku. Niezależna dotąd słodownia, dawna Aktien-Malzfabrik, została połączona z browarem, jednak z powodu zniszczeń udało się ją uruchomić dopiero w 1951 roku. Wciąż składała się głównie z bębnów Gallanda i skrzyń Saladina. W 1960 roku osiągnięto w niej produkcje na poziomie 180.000 cetnarów rocznie. W tym czasie w browarze wykonano szereg modernizacji technologicznych, ale również ingerencji w architekturę budynków przemysłowych. W 1994 roku rozpoczęto zakrojone na szeroką skale prace mające na celu modernizację technologiczną Browaru Piast. Miała ona pociągnąć za sobą wyburzenie większości dawnych zabudowań. W pierwszej kolejności rozebrano starą stajnię, na miejscu której postawiono silosy fermentacyjne. Wobec planów prywatyzacji, modernizację przerwano.