Był on właścicielem słodowni przy Alte Sandstraße (obecna ul. Piaskowa), jednej z osiemnastu działających wtedy na Śląsku. Spółka, której akcje rozeszły się bardzo szybko działała w słodowni Gäbla. Nie były to łatwe czasy dla słodowników, ale Gäbel szybko udowodnił, że przedsięwzięcie ma perspektywy. Słód sprzedawano głównie w Prusach, Niemczech i Rosji, ale część eksportowano do Skandynawii, Portugalii, a nawet Ameryki Południowej. W słodowni Gäbla dość szybko osiągnięto górną granicę produkcyjną wynoszącą ok. 70 tysięcy cetnarów rocznie. W 1890 rozpoczęto budowę nowej, dużo większej słodowni przy obecnej ul. Jedności Narodowej. Wyposażoną ją od razu w nowoczesny system mechaniczno-pneumatyczny Gallanda, składający się z 16 bębnów o pojemności 5000 kilogramów każdy. W klasycznych słodowniach klepiskowych słód aktywuje się enzymatycznie namaczając go i rozkładając w ciepłym pomieszczeniu. Taki proces zajmuje sporo miejsca, jest mało precyzyjny i wymaga dużo pracy, by odpowiednio napowietrzyć ziarna. Słodowanie w urządzeniu Gallanda, gdzie ziarna kiełkowały w obracających się wokół własnej osi, leżących bębnach rozwiązywało wszystkie te problemy. Inwestycja okazała się bardzo trafna;