Targi Północne – periodyczna wileńska wystawa przemysłu polskiego i zagranicznego w końcu sierpnia i początkach września w latach 1928–1939, której celem było uczynienie z Wilna centrum handlu Polski z krajami wschodnimi, w szczególności z krajami bałtyckimi. Targi te, wzorowane na lwowskich Targach Wschodnich, nigdy nie osiągnęły takiego sukcesu jak te targi (lub największe w Polsce przedwojennej, Międzynarodowe Targi Poznańskie), stały się jednak największą imprezą Wilna i Ziem Północno-Wschodnich.
W 1926 Instytut Badań Stanu Gospodarczego Ziem Wschodnich zaproponował urządzenie w Warszawie Wystawy Ziem Wschodnich Rzeczypospolitej, niemal natychmiast rozpoczęto akcję agitacyjną, aby lokalizację przenieść do Wilna. Dzięki umiejętnemu lobbingowi wojewody wileńskiego Władysława Raczkiewicza komitet organizacyjny przeniesiono ze stolicy do Wilna. Wystawa mająca odbyć się jesienią 1928 roku została podzielona na trzy działy: Targi Północne, Wystawę Rolniczo-Przemysłową i Wystawę Regionalną, z czasem jednak zaczęto nazywać te trzy imprezy łącznie jako Targi Północne w Wilnie. Patronem I Targów Północnych został marszałek Józef Piłsudski, a w skład komitetu honorowego weszły znaczące osoby ówczesnego życia politycznego.