bzz, hop, hyc, brzdęk, buch, bęc, cap, ciach, frr, hola, kap, smyk, trzask). Wykrzykniki apelatywne mogą łączyć się z formami trybu rozkazującego (np. halo) i wołacza (np. uwaga, precz).
Podział wykrzykników według kryterium syntaktycznego (składniowego), morfologicznego i znaczeniowego Według tego podziału wyodrębnia się cztery grupy wykrzykników. Wykrzykniki, funkcjonujące wyłącznie jako samodzielne wypowiedzenia niezależnie od kontekstu (wykrzykniki prymarne, wykrzykniki wtórne) oraz sekundarne, które mogą funkcjonować zarówno samodzielnie, jak i być częścią szerszych wypowiedzeń (wykrzykniki onomatopeiczne i wykrzykniki apelatywne). Wykrzykniki prymarne to wykrzykniki, które występują samodzielnie w wypowiedzeniu i nie wchodzą w związki syntaktyczne z innymi wyrazami (np. ach, och, o, oj, aj, ej, fu). Wykrzykniki te najczęściej wyrażają stany emocjonalne (wykrzykniki emotywne) lub stany intelektualne (wykrzykniki kognitywne) (np. aha, oho). Wykrzykniki emotywne mogą wyrażać bardzo różne stany emocjonalne i uczucia, np. strach, gniew, niepokój, gniew, radość, żal. Najczęściej jeden wykrzyknik, wyraża kilka różnych emocji lub emocje mieszane.