Keith Tippett i muzycy wyrazili zgodę i Soft Machine dobrali jeszcze jednego saksofonistę Lyna Dobsona.
Septet po raz pierwszy wystąpił na belgijskim festiwalu w Amougies 28 października i przez następne dwa miesiące grupa koncertowała głównie we Francji, wszędzie wywołując mieszane reakcje publiczności, gdyż część fanów zespołu nie przyjęła tej zmiany w sposób pozytywny. Apogeum protestów nastąpiło 8 grudnia podczas występu w „Salle de la Mutualité” w Paryżu. Publiczność podzieliła na połowy; gdy jedna połowa wyrażała entuzjazm, druga – protestowała.
Sam zespół również miał problem z wykorzystaniem sekcji dętej. Miał on dwa źródła: techniczne i muzyczne. Sprzęt, którym posługiwał się zespół, był daleko niewystarczający. Od strony muzycznej brakowało idei, czy sekcja dęta powinna być tylko „ornamentem” czy pełnić ważniejszą funkcję. Przy aż siedmiu muzykach otwierały się właściwie tylko dwie możliwości. Pierwsza: grupa usztywni swoje aranżacje, co było niechętnie przyjmowane przez „klasyczny” trzon grupy. Druga: w grupie zapanuje totalny chaos muzyczny, na co również nie można było pozwolić.
Problem rozwiązał się sam, gdyż Evans i Charig odeszli z zespołu.