Władysław Kocot (ur. 15 lipca 1900 w Szczeglinie Poduchownym, zm. 22 września 2000 w Drążdżewie) – polski nauczyciel, działacz społeczny, pamiętnikarz, weteran wojny z 1920 roku. Podporucznik rezerwy piechoty Wojska Polskiego.
Życiorys Syn Jana i Zofii. Ukończył carską szkołę rządową w Sypniewie, preparandę i seminarium nauczycielskie w Pułtusku (1923), Wyższy Kurs Nauczycielski w Zamościu (1928), Wyższy Kurs Nauczycielski w Obozie Jeńców Wojennych w Murnau (Oflag VIIA) w Niemczech. Uczestnik – ochotnik wojny polsko-bolszewickiej i żołnierz kampanii wrześniowej 1939 r. w stopniu podporucznika, walczył w 13 pułku piechoty. Po klęsce wrześniowej kilka lat spędził w niewoli niemieckiej w oflagach: Działdowo, Prenzlau, Kluczbork i VII A Murnau. Powrócił z niewoli 13 września 1945 r. W roku 2000 awansowany do stopnia majora. W latach 1923–1928 nauczyciel i kierownik szkoły powszechnej w Załogach. Od 1928 do 1939 r. oraz w latach 1945–1970 nauczyciel szkoły powszechnej w Drążdżewie (od 1946 do 1958 r. kierownik tej szkoły).