bronił Thomasa Paine'a.
W wyniku tej sprawy Erskine utracił stanowisko prokuratora generalnego księcia Walii, ale wkrótce książę mianował go swoim kanclerzem. W kolejnych latach Erskine bronił oskarżonych o zdradę Johna Horne’a Tooke’a i innych radykałów, oraz Jamesa Hadfielda, który w 1800 r. usiłował zabić króla Jerzego III. W latach 1806–1807 był Lordem Kanclerzem w rządzie lorda Grenville’a. W 1806 r. otrzymał tytuł 1. barona Erskine i zasiadł w Izbie Lordów. W tym czasie, jako lord Wielki Steward, przewodniczył sądowi parów w procesie lorda Melville’a.
Jego żona zmarła w 1805 r. Później ożenił się jeszcze z Mary Buck. Data tego ślubu jest nieznana. Po upadku gabinetu Grenville’a, Erskine nie udzielał się często w życiu publicznym. W 1820 r. brał jeszcze udział w procesie królowej Karoliny. Zmarł w 1823 r. Tytuł parowski odziedziczył jego najstarszy syn, David.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
thepeerage.com
Kategoria:Absolwenci Trinity College (Cambridge) Kategoria:Brytyjscy prawnicy Kategoria:Brytyjscy politycy Kategoria:Arystokracja brytyjska Kategoria:Brytyjscy parlamentarzyści 1801–1802 Kategoria:Brytyjscy parlamentarzyści 1802–1806 Kategoria:Urodzeni w 1750 Kategoria:Zmarli w 1823 Kategoria:Brytyjscy parlamentarzyści 1796–1800 Kategoria:Brytyjscy parlamentarzyści 1790–1796 Kategoria:Ludzie urodzeni w Edynburgu