Janusz Faryś (ur. 13 kwietnia 1939 w MaleniZłota księga nauki polskiej w 100 rocznicę odzyskania niepodległości. Tom I. A-Ł, wyd. Mastermedia i Helion, Gliwice 2020, s. 274) – polski historyk, profesor doktor habilitowany, badacz dwudziestolecia międzywojennego, specjalista w zakresie historii najnowszej Polski oraz historii wojskowości.
Życiorys W roku 1962 ukończył studia na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, gdzie w 1970 obronił rozprawę doktorską Stanowisko polskich ugrupowań politycznych wobec Francji 1918–1926 pod kierunkiem prof. Janusza Pajewskiego.
W 1979 habilitował się w Instytucie Historii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza na podstawie pracy Stanowisko polskich legalnych ugrupowań politycznych wobec polityki II Rzeczypospolitej 1918–1939.
Pracował na stanowisku adiunkta w Akademii Rolniczej w Szczecinie (1971–1981), jako adiunkt i docent na Politechnice Szczecińskiej (1978–1982). W roku 1981 otrzymał stanowisko kierownika Zakładu Historii Nowożytnej w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Szczecinie. Od 1985 związany jest z Uniwersytetem Szczecińskim, gdzie pełnił funkcje: wicedyrektora Instytutu Historii (1989–1990), prorektora ds. organizacji i rozwoju (1990–1993), prorektora ds.