Po wybuchu II wojny światowej w kampanii wrześniowej jego pułk walczył w strukturach Wielkopolskiej Brygady Kawalerii. Brał udział m.in. w bitwie nad Bzurą, pod Zbrożkową Wolą, o Brochów. 9 września 1939 zastąpił majora Pawła Budzika na stanowisku kwatermistrza pułku, a 14 września, po śmiertelnym zranieniu majora Budzika, zastąpił go na stanowisku zastępcy dowódcy pułku. 17 września, po zranieniu pułkownika Stanisława Królickiego, objął dowództwo pułku. 19 września został ciężko ranny i przekazał dowództwo pułku rotmistrzowi Konstantemu Kozłowskiemu. Następnego dnia został przetransportowany do Szpitala Chirurgii Urazowej w Warszawie. Po pięciu miesiącach leczenia opuścił szpital jako inwalida. Pod koniec 1943 został formalnie przyjęty do Armii Krajowej.
We wrześniu 1944 został przyjęty do ludowego Wojska Polskiego i przydzielony do Wojskowego Instytutu Wydawniczego w Lublinie. Po wyzwoleniu Warszawy został dyrektorem Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie. Z wojska odszedł w roku 1950. Pod koniec lat 50. przeszedł na rentę. Przez wiele lat był wiceprezesem Związku Inwalidów Wojennych.
W 1966 Instytut Wydawniczy Pax wydał jego wspomnienia zatytułowane „Wierni Przysiędze”. mały|Grób rodziny Szacherskich. Zmarł 28 września 1985 w Warszawie. Pochowany na cmentarzu w Starych Proboszczewicach k.