Pliniusz wspominał również o czwartym, ciemnym stopie, znanym jako hepatizon.
Wedle legendy, brąz koryncki powstał przez przypadek, podczas pożaru Koryntu w 146 p.n.e. po zdobyciu miasta przez Lucjusza Mummiusa Achaicusa, gdy przechowywane w mieście ogromne ilości złota, srebra i miedzi uległy stopieniu. Pliniusz uważał tę historię za niewiarygodną, albowiem już za jego czasów metoda produkcji brązu korynckiego była zaginiona, chociaż niektóre źródła opisywały proces jego wytwarzania, na który składały się obróbka termiczna, hartowanie, ługowanie i dogniatanie, zbliżony do niektórych technik pozłacaniaWhat Was Corinthian Bronze?, D.M. Jacobson and M.P. Weitzman, American Journal of Archaeology, Volume 96 No. 2, April 1992. (abstrakt, JSTOR).
Poza Europą Przedmioty wykonane z brązu korynckiego wspomniane są w Biblii. Południowa brama Drugiej Świątyni w Jerozolimie, znana jako Piękna (Dzieje Apostolskie 3,2) podobno była wykonana z brązu korynckiego, bądź też nim pokryta. Jest również wspomniany w Księdze Ezdrasza (8,27, złocisty spiż w Biblii Tysiąclecia). Być może brązem korynckim był "drogocenny metal" (gr. chalkolibanon) wspominany w Apokalipsie św. Jana 1,15;