W 1970, po przedstawieniu rozprawy Spalanie pojedynczych ziaren węgla przy skończonych nadmiarach powietrza, uzyskał habilitację.

W 1970 po obronie pracy habilitacyjnej bezskutecznie ubiegał się o zezwolenie władz państwowych na wyjazd na staż naukowy do USA; zgody udzielono mu dopiero po siedmiu latach. Staże odbył ponadto w Norwegii, Jugosławii i Anglii. Od 1971 kierował kolejno Zakładem Teorii Spalania i Zakładem Spalania i Detonacji, od 1987 był zastępcą dyrektora Instytutu Techniki Cieplnej i Mechaniki Płynów. W latach 1981–1987 pełnił funkcję prodziekana Wydziału Mechaniczno-Energetycznego. W 1979 został profesorem nadzwyczajnym, w 1980 – profesorem zwyczajnym. W roku akademickim 1985/1986 wygłosił wspólny dla Politechniki i Uniwersytetu Wrocławskiego wykład inauguracyjny Ekologia a rozwój ludzkości, ogłoszony następnie drukiem w piśmie „Sigma” (nr 111, 1985/1986). Brał udział w pracach Komitetu Termodynamiki i Spalania Polskiej Akademii Nauk, a we wrocławskim oddziale PAN przewodniczył Komisji Budownictwa i Mechaniki. Był także członkiem Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego.