Lew Filippowicz Własiewski, ros. Лев Филиппович Власьевский (ur. w stanicy Grodiekowskaja w okręgu zabajkalskim w Rosji, zm. 30 sierpnia 1946 w Moskwie) – rosyjski wojskowy (generał lejtnant), jeden z przywódców białej emigracji rosyjskiej w Mandżurii, współpracownik Japończyków.
Uczył się w 2 męskim gimnazjum w Tyflisie. Ukończył w sierpniu 1915 szkołę młodszych oficerów. Brał udział w I wojnie światowej. Doszedł do stopnia porucznika. Podczas wojny domowej w Rosji od 1918 służył w oddziałach atamana gen. Grigorija M. Siemionowa na Dalekim Wschodzie. Początkowo był naczelnikiem kancelarii atamana, a następnie szefem oddziału kozackiego sztabu Armii Dalekowschodniej. Doszedł do stopnia generała lejtnanta. Po klęsce wojsk białych udał się w 1922 do Chin. Zamieszkał w Harbinie. Był jednym z przywódców miejscowej emigracji rosyjskiej. Po powstaniu marionetkowego państwa Mandżukuo w 1932 współpracował z Japończykami. Pełnił funkcję przedstawiciela atamana G.M. Siemionowa przy władzach Mandżukuo. Pod koniec lat 30. podjął pracę w Biurze do spraw Rosyjskich Emigrantów w Mandżurii. Od 1941 był pracownikiem rosyjskiego oddziału japońskiej organizacji Keo-Wa-Kaj. W 1943 stanął na czele Głównego Biura do spraw Rosyjskich Emigrantów w Mandżurii.