W 1380 roku książę Konrad II Siwy podjął decyzję o fundacji kolejnego opactwa w Oleśnicy. Mieli je otrzymać sprowadzeni z Pragi benedyktyni obrządku słowiańskiego św. Cyryla i Metodego. Miejsce pod kościół zostało wybrane w miejscu dawnej fosy miejskiej, obok nieistniejącej współcześnie Bramy Sycowskiej (zwaną także Mariacką). W ten sposób kościół benedyktynów, pod wezwaniem Bożego Ciała, przylegał do kościoła św. Jerzego, w miejscu rozebranej kaplicy. W 1400 roku do kościoła benedyktynów dobudowano wieżę, która mogła pełnić również funkcje obronne, gdyż kościół znajdował się przy murach obronnych. Z czasem praski klasztor benedyktynów rytu słowiańskiego nie był w stanie utrzymywać swoich filii, które przez to popadały w problemy finansowe. Pogarszająca się sytuacja sprawiła, że książęta Albert i Karol I Podiebradowiczowie zwrócili się do biskupa wrocławskiego Jana IV Rotha, aby ten wydał zgodę na przyłączenie majątku oleśnickich benedyktynów do prepozytury kanoników św. Augusta. 13 stycznia 1505 roku biskup polecił połączyć majątki. W rezultacie oba kościoły połączono poprzez wyburzenie dzielących je ścian, a ołtarz przeniesiono na północną ścianę kościoła św. Jerzego.