Appię poparł Édouard Schuré, wagnerysta francuski. W 1895 r. w Paryżu ukazała się broszura La mise en scène du drame wagnérien. Appia wyłożył tam swój program: „jasne jest, że chodzi tu nie tyle o same dramaty Richarda Wagnera, ile o możliwość znalezienia odpowiednika dla formy artystycznej przez niego stworzonej.”
1896 r. opracował projekty do Tristana i Izoldy oraz Parsifala.
1899 r. w Monachium ukazała się książka Die Musik und die Inscenierung, która zawiera reprodukcje projektów Appii.
1903 r. zrealizował w sali pałacu hrabiny de Béarn w Paryżu przedstawienie składające się z fragmentów z Manfreda Schumanna i Carmen Bizeta.
1906 r. nawiązał współpracę z Émilem Jaques-Dalcroze, twórcą gimnastyki rytmicznej, który odkrył, że ćwiczenia umuzykalniające są łatwiej przyswajane, gdy łączą się z ćwiczeniami ruchowymi.
1911 r. w Hellerau powstał Rhytmische Bildungsanstalt zbudowany w celu realizacji pomysłów Dalcroze’a. Projekt architektoniczny uwzględniał postulaty Appii.
1914 r. w Genewie Appia zrealizował nad jeziorem widowisko plenerowe La Fête de Juin skomponowane przez Dalcroze’a dla uczczenia rocznicy przystąpienia Genewy do Konfederacji Szwajcarskiej. Konstrukcja sceniczna miała 60 m szerokości i nawiązywała do teatru greckiego.