Po zakończeniu walk z Ukraińcami skierowano go do Torunia, gdzie uczestniczył w tworzeniu i rozbudowie Oficerskiej Szkoły Obserwatorów Lotniczych. W czasie wojny polsko-bolszewickiej otrzymał zadanie zorganizowania w Warszawie 9 eskadry wywiadowczej, która następnie – pod jego dowództwem – wzięła udział w obronie stolicy w sierpniu 1920. 25 września 1920 w czasie powrotu z lotu bojowego podczas odwrotu bolszewików jego samolot Bristol F.2B rozbił się w okolicy Łucka. Julian Słoniewski wraz z sierżantem pilotem Jakubem Kieroyczykiem zginęli na miejscu.
Odznaczenia Krzyż Walecznych – 29 października 1921 „w zamian za otrzymaną wstążeczkę biało-amarantową byłej Armii gen. Hallera” Polowa Odznaka Pilota – 11 listopada 1928 roku „za loty bojowe nad nieprzyjacielem w czasie wojny 1918-1920” Order Świętego Włodzimierza IV Klasy z mieczami i kokardą – Imperium Rosyjskie Medal Świętego Jerzego IV stopnia „Za męstwo” (nr 52140) – Imperium Rosyjskie
Przypisy
Bibliografia