Ulegając namowom Razana, zgodził się na wygłoszenie prelekcji na temat Tsure-zure-gusa (Szkice z wolnych chwil, 1330–1331). Wystąpił tym samym jako rzecznik większego otwarcia się środowiska literackiego i mimowolnie stał się jednym z przedstawicieli ówczesnej awangardy.
Najprawdopodobniej idąc za przykładem Razana, Teitoku założył własną szkołę, w której nauczał czytania, pisania, sztuki kaligrafii, a także kompozycji renga, waka i haikai. Gromadzący się wokół niego uczniowie (np. Ryūho Nonoguchi i Shigeyori Matsue) nakłonili go do zebrania i opublikowania tworzonych dla rozrywki komicznych renga czy szalonych pieśni (kyōka). Powstał wówczas Enoko-shū (Zbiór szczenięcy, 1633), zawierający oprócz utworów Teitoku dzieła 177 innych twórców.
Wspomniany wybór spotkał się z bardzo życzliwym przyjęciem. Wpłynęło to na zmianę początkowo negatywnego podejścia Teitoku do poezji żartobliwej. Opracował zbiory wskazówek pomocnych przy jej tworzeniu, w których nacisk położył na stronę techniczną wiersza (Tensuishō, Kururu).
Jego poezja, choć nie została całkowicie zapomniana, jest obecnie rzadko czytana. Zasługą Teitoku jest jednak niewątpliwie wprowadzenie koniecznych innowacji do tradycyjnej liryki japońskiej.
Bibliografia
Kategoria:Japońscy poeci Kategoria:Urodzeni w 1571 Kategoria:Zmarli w 1653