Służba Gdy w 1991 roku podpisano układ START I, Związek Radziecki posiadał na wyposażeniu sił zbrojnych 300 pocisków UR-100NUTTH: 130 rozlokowanych na terytorium Ukraińskiej SRR, reszta zaś w Rosyjskiej FSRR. Po rozpadzie Związku Radzieckiego, wolna Ukraina uznała znajdujące się na jej terytorium pociski za swoją własność, w konsekwencji czego stała się odpowiedzialna za wykonanie w tym zakresie postanowień traktatu START I, zwłaszcza za eliminację wyrzutni tych pocisków. Wszystkie głowice nuklearne pocisków ukraińskich zostały przekazane Rosji, która zakupiła też od niej 32 pociski, magazynowane następnie i nigdy nie napełnione paliwem.
Aktualnie (2008), w Rosji znajduje się 140 aktywnych wyrzutni pocisków RS-18B. W związku z przedłużeniem w 1995 ich standardowego konstrukcyjnego czasu użycia do 21 lat, pociski te miały pozostać na służbie co najmniej do 2005 roku, przy czym pociski rozmieszczone w 1980 roku mogą pozostać na służbie dłużej, z uwagi na przedłużenie ich konstrukcyjnego czasu użycia do 25 lat.
Odmowa ratyfikacji przez rosyjską Dumę