W 1884, po zakończeniu projektu Mesdag, Breitner udał się do Paryża, gdzie pracował w atelier Fernanda Cormona. W 1886 wrócił do Holandii i osiadł na stałe w Amsterdamie. Malował życie codzienne miasta. Jego prace, często szare i ponure, ilustrowały prawdziwe oblicze aglomeracji. Oprócz scen miejskich artysta malował też wnętrza, martwe natury i portrety. Szczególną uwagę przyciągały jego akty, które cieszyły się popularnością wśród znawców sztuki i malarzy, lecz były ostro oceniane przez krytykę za ich realizm i dosłowność. Około 1889 Breitner zainteresował się fotografią i odtąd nie rozstawał się z aparatem fotograficznym, ilustrując sceny miejskie. Odnalezione w latach 60. XX w. negatywy, świadczą o jego wysokich umiejętnościach.
Na przełomie wieków Breitner był już uznanym malarzem. Wiele podróżował odwiedzając m.in. Paryż, Londyn i Berlin, w 1909 wyjechał do Stanów Zjednoczonych jako członek jury Carnegie International Exhibition w Pittsburghu. W czasie całej kariery miał tylko dwóch uczniów (Kees Maks (1876-1967) i Marie Henrie Mackenzie (1878-1961)). Zmarł nagle na atak serca 5 czerwca 1923 w Amsterdamie.