We wrześniu tego roku objął dowództwo Szwadronu Przybocznego Naczelnego Wodza i Naczelnika Państwa. 12 lutego 1921 roku został dowódcą Oddziału Przybocznego Naczelnego Wodza i Naczelnika Państwa. 26 lipca 1922 roku został przeniesiony do rezerwy. W rezerwie został zweryfikowany w stopniu rotmistrza ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku (w 1924 roku zajmował 179. lokatę na liście starszeństwa oficerów rezerwowych kawalerii). W 1922 roku odznaczony po raz trzeci i czwarty Krzyżem Walecznych jako rotmistrz byłego 1 pułku ułanów I Korpusu Polskiego w RosjiDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych 1922, R.3 Nr 21, s. 521..
Po przejściu do rezerwy pracował we własnym majątku ziemskim. W latach 1927–1930 pełnił urząd starosty drohickiego, w latach 1930–1935 był posłem na Sejm III kadencji II RP. Przed II wojną światową był także dyrektorem Polskiego Banku Komunalnego, prezesem Samorządowego Instytutu Wydawniczego, wiceprezesem Związku Powiatów RP, wiceprezesem Zrzeszenia Gospodarczego Samorządu Terytorialnego.
19 października 1918 roku ożenił się Filomeną z Pawlikowskich (1897–1977), z którą miał syna Jerzego (1922–1944)Edward Dunin-Markiewicz M.J. Minakowska, Genealogia potomków Sejmu Wielkiego [dostęp 2021-08-13]..
Zmarł 21 listopada 1977 roku w Warszawie.