Rady Regencyjnej, składającej się z pięciu najpotężniejszych ludzi w kraju – Ieyasu Tokugawy, Toshi’ie Maedy, Terumoto Mōriego, Hideie Ukity, Kagekatsu Uesugiego – po śmierci taikō rozpoczęła się ostatnia wojna domowa okresu Sengoku, w której Hideyori zginął, a władzę przejął Ieyasu Tokugawa, założyciel dynastii siogunów, która rządziła krajem do przewrotu znanego jako restauracją Meiji w 1868 r.
Został uznany za kami, poświęcona jest mu świątynia w Kioto, Toyokuni-jinja. Obok niej znajduje się Mimizuka, kopiec grobowy zawierający ponad 38 tys. nosów obciętych zabitym Koreańczykom przez wojska japońskie.
Reformy Toyotomiego Poza toczeniem zwycięskich wojen, Toyotomi zapisał się w historii jako wielki reformator. Nałożył między innymi na daimyō podatek zależny nie od powierzchni ziemi uprawnej, ale od rocznej wartości plonów mierzonych ilością koku (ok. 180 l) ryżu. Stale prowadzono też akcję rozbrajania chłopów i mnichów – od tej pory broń mogli posiadać jedynie samuraje (wielkie polowanie na miecze). Jego edykty tworzyły bariery, które bardzo utrudniały przejście z klasy np. kupców do samurajów. Odbieranie ziemi wrogom i nadawanie wiernym wasalom miało służyć utrzymaniu supremacji i stabilizacji politycznej kraju.