250px|right|thumb Serafita (oryg. fr. Séraphîta) – powieść Honoriusza Balzaka wydana po raz pierwszy w 1834. Stanowi część Studiów filozoficznych cyklu Komedia ludzka, jest zarazem jedynym jej utworem utrzymanym całościowo w duchu fantastyki i mistyki. Balzak nawiązuje w nim do mitu androgynii.
Treść Akcja utworu rozgrywa się w Norwegii. Piękna Minna Beker kocha tajemniczego, obdarzonego nadnaturalnymi mocami Serafita, podczas gdy młodzieniec Wilfrid zakochany jest w zachwycającej Seraficie. Tymczasem Serafit-Serafita są w rzeczywistości jedną osobą, androgyne, ucieleśnieniem ideału ziemskiej egzystencji, narodzonym ze związku dwojga wyznawców doktryn Swedenborga. Wyjątkowy charakter fizyczny i emocjonalny Serafity-Serafita zmusza tę postać do życia w samotności, a zarazem daje jej nadzwyczajne talenty i wiedzę. Wreszcie, zaznawszy miłości całkowitej – ze strony obojga płci – Serafit-Serafita przemienia się w anioła i wstępuje do nieba na oczach obydwu zakochanych w niej osób.