W jego wyniku Twesten został postrzelony w rękę, a Manteuffel trafił do więzienia, z którego został uwolniony na polecenie króla Wilhelma. W trakcie wojny duńskiej uczestniczył między innymi w bitwie pod Missunde. Po zakończeniu konfliktu został mianowany namiestnikiem wojskowym Księstwa Szlezwiku w stopniu generała porucznika (niem. Generalleutnant). W trakcie wojny prusko-austriackiej odparł atak wojsk hanowerskich na Szlezwik, a następnie został głównodowodzącym armii pruskiej walczącej z jednostkami bawarskimi sprzymierzonymi z Cesarstwem Austriackim. Po zakończeniu wojny i odbyciu kuracji w celu podreperowania zdrowia, w 1868 roku został dowódcą I Korpusu Armijnego. Na jego czele uczestniczył w wojnie z Francją, w tym w bitwie pod Borny i oblężeniu Metzu, gdzie odegrał kluczową rolę w odparciu kontrataków marszałka Bazaine. Po zawarciu pokoju objął funkcję dowódcy wojsk okupacyjnych w przejętej przez Cesarstwo Niemieckie Alzacji-Lotaryngii. W 1873 roku został awansowany do stopnia marszałka polnego. Od 1879 roku, aż do śmierci piastował stanowisko Gubernatora Alzacji-Lotaryngii i odpowiadał wyłącznie orzed cesarzem. Od 1866 roku był szefem 5. Pułk Dragonów oraz posiadał prawo do noszenia munduru 1.