Wojna według Carla Clausewitza jest czynem politycznym, dalszym ciągiem stosunków politycznych, wyrażających się w akcie przemocy, mającym na celu zmuszenie przeciwnika do spełnienia naszej woli. Bezpośrednim jej celem jest rozbrojenie przeciwnika, czyli doprowadzenie jego sił zbrojnych do stanu, w którym nie będą zdolne do dalszej walki. Franciszek Skibiński w „Rozważania o sztuce wojennej” uzupełnia definicję o stwierdzenie, iż wojna nosi charakter krwawej walki zbrojnej staczanej przez zorganizowane siły. Te klasyczne definicje sprowadzają się do tego, iż wojna ogranicza się tylko do tych konfliktów politycznych, w których użyte są obustronnie siły zbrojne. Rewolucja przemysłowa spowodowała silne wzajemne uzależnienie się od siebie państw, a powiązania te mają charakter systemowy i są tak istotne dla istnienia każdego organizmu politycznego, że obecnie można skutecznie narzucać przeciwnikowi wolę polityczną bez konieczności angażowania czynnika militarnego. W użyciu pojawił się termin przemoc niezbrojna, czyli bardziej wyrafinowany rodzaj przemocy dokonywany „w białych rękawiczkach”. Na pograniczu wojny i pokoju ukształtowało się nowe zjawisko.