Sztuka wojenna – ogół uporządkowanej i uzasadnionej wiedzy o wojnie, o istocie i charakterze wojen jako zjawisku społecznym oraz o zasadach i sposobach przygotowania państwa i sił zbrojnych do wojny. To również: uzasadniona historycznie i naukowo wiedza o sposobach prowadzenia działań wojennych (walk, bitew, operacji) i praktyczne postępowanie dowództw i wojsk w zakresie przygotowania i prowadzenia działań. To także: teoria i praktyka przygotowania państwa (koalicji) i sił zbrojnych do wojny oraz wykorzystania w czasie działań wojennych materialnych, moralnych i militarnych możliwości do realizacji celów i zadań nakreślonych przez politykę państwa oraz kierowanie prowadzonymi działaniami.
Istota i struktura sztuki wojennej Sztuka wojenna to teoria i praktyka zbrojnych działań wojennych. To zasady i prawa wojny, a także umiejętność praktycznego ich zastosowania w konkretnej sytuacji. Teoria to dyscyplina naukowa, której przedmiotem badań są zagadnienia przygotowania i prowadzenia działań, a praktyka to postępowanie dowództw i wojsk w tym zakresie. Zdaniem Kazimierza Nożki i Teofila Wójcika najstarszą dziedziną sztuki wojennej jest taktyka. Inni zalążka całej sztuki wojennej upatrują się w strategii.